2 września 2026 r., odbył się pierwszy wykład z „Organizacji turystyki górskiej w Polsce”, a tematem spotkania była:
„Historia i organizacja przewodnictwa górskiego. Organizacja turystyki górskiej, alpinizmu i ratownictwa górskiego”.
Wykład prowadził Franciszek Wawrzuta – przewodnik górski beskidzki.
Wykład prowadził: Franciszek Wawrzuta – przewodnik górski beskidzki
Nasz kolega postanowił przejść Główny Szlak Świętokrzyski. Serdecznie zachęcamy do zapoznania się z relacją z tej wycieczki:
W dniach 28-31 sierpnia wędrowałem Głównym Szlakiem Świętokrzyskim. Czytana relacja jest taką czysto techniczną skierowaną do tych, którzy jeszcze tego szlaku zrobili a chcieliby go dorzucić do kolekcji swoich kilkudniowych wypraw.
1 dzień: Gołoszyce – Trzcianka, 21 km.
Mój przyjaciel wybrał się na kilka dni na kilecczyznę. Skorzystałem z okazji i w ten sposób dotarłem do Gołoszyc, gdzie zaczyna się szlak. Rozpocząłem wędrówkę dopiero o godzinie 12:30 i spokojnie po 5-ciu godzinach marszu przez lasy, łąki, pola i obok małych miejscowości bez sklepów zameldowałem się w Trzciance na „Agroturystyce przy szlaku”. Cały ten dzień jak i następny maszerowałem z lekkim plecakiem (duży zabrał kolega). Bez takiej pomocy można na podobną godzinę wymarszu dojechać z Bielska pociągiem do Kielc i dalej autobusem.
2 dzień: Trzcianka – Św. Katarzyna, 20 km.
Najbardziej atrakcyjny etap GSŚ. Cały Świętokrzyski Park Narodowy to właśnie ten odcinek. 12 pięknie spędzonych godzin. Po kolei – Sanktuarium na Św. Krzyżu, platforma widokowa na Łysej Górze, Szklana Huta z osadą słowiańską, gdzie bezskutecznie uczono mnie lepić garnki, Kakonin z Chatą Kaka (prawdziwe swojskie jadło) oraz Łysica i nocleg w Św. Katarzynie w „Agroturystyce na szlaku”.
3 dzień: Św. Katarzyna – Tumlin, 30 km.
Zaraz z rana w Krajnie kumpel podrzuca mi duży plecak ze sprzętem do biwakowania. Jeszcze spędzamy razem jakiś czas w Parku Miniatur, gdzie byłem m.in. w Watykanie i pod wieżą Eiffle’a. Potem dość monotonny marsz po górach, takich raczej w teorii. Nocuję „pod chmurką” w okolicach kamieniołomu na Grodowej.
4 dzień: Tumlin – Kużniaki, 24 km.
Trasa dla mnie mniej ciekawa, dużo zabudowań, asfaltu. Lekko zbaczam ze szlaku i jest perełka – Pałacyk Sienkiewicza w Oblęgorku ufundowany dla naszego noblisty przez naród w podziękowaniu za jego twórczość. Tak sobie pomyślałem: „Gdyby tak koło PTT o/BB sprezentowało mi chociaż pałacykową przybudówkę to moje relacje byłyby bardziej kwieciste i wzruszające.” Wracam do rzeczywistości czyli idę przez Górę Baranią, Perzową do Kuźniak, gdzie kumpel odbiera mnie i pędzi chyżo do Bielska. Wszak jam ci nie Wołodyjowski, ale tak jak on to i ja za swoją Basieńką też się stęskniłem.
Na koniec oceniając skalę trudności szlaku zrobiłem sobie takie porównania:
GSB – 100 %
GSS – 80 %
MSB – 30 %
GSŚ – 15 %
Henryk S. (nie mylić z Sienkiewiczem)
przy „początkowej kropce”
Celem niedzielnej wycieczki oddziałowej był Grześ (Lúčna) wysoki na 1653 m n.p.m. w Tatrach Zachodnich.
Dojście na jego szczyt może przyprawić często o rozstrój nerwowy, po wywalczeniu miejsca parkingowego i odstaniu w kolejce do kasy biletowej, idąc dłuuugo asfaltem, wśród tłumów turystów lub spacerowiczów wprost z Krupówek, mijając dorożki, czy pędzących rowerzystów-kamikadze. Nie daj Boże gdy trafimy na narodowy spęd miłośników krokusów napędzany mediami społecznościowymi. Na szczęście nasza trasa biegła zupełnie inaczej, aż nie do uwierzenia, równolegle w odległości dwóch-trzech kilometrów po słowackiej stronie granicy.
Rozpoczęliśmy w Oravicach u podnóży Magury Witowskiej (ponoć znakomity, a mało znany punkt widokowy na Tatry) i ruszyliśmy żwawym krokiem do Juráňovej Doliny. Tuż przed wejściem w dolinę natrafiamy na polanę pełną krokusów, tych zwiastujących jesień, pięknych zimowitów. Są tylko dla nas, budząc zachwyt i wyzwalając cykady migawek aparatów.
Sama Dolina Juráňova to głęboki, skalisty wąwóz, słowacka roklina, której dnem płynie potok wcinający się ostro w skalne podłoże. Krótki odpoczynek na optymistycznie brzmiącym Sedlu Umrla i schodzimy do doliny potoku Bobrowieckiego, wzdłuż którego podążamy aż na Bobrowiecką przełęcz.
Przez całą tą drogę jest tylko ekipa PTT i dzika tatrzańska przyroda. Przełęcz wita nas pierwszą ładną panoramą w kierunku wschodnim i stanowi okazję do odpoczynku, wylegiwania się w promieniach słońca.
Nabrawszy sił, ruszamy mocno na szczyt Grzesia z którego roztacza się naprawdę imponujący widok na wszystkie strony świata przy znakomitej przejrzystości powietrza. Nasza wspaniała przewodniczka Karolina, omawia nam panoramę 360 stopni. Mamy Tatry Zachodnie, Wysokie z zerkającym na nas Krywaniem, naszą swojską Babią Górę, w dali Gorce, bielejące szczyty Trzech Koron w Pieninach, Beskid Sądecki a nawet Niski.
Czas ruszać dalej trasą graniową w kierunku Osobitej. Wąska ścieżynka wśród kwietnych łąk, dzikich lasów i chaszczy malinowo-borówkowych, dają poczuć w pełni oddech pierwotnej i dzikiej natury tatrzańskiej. Jest i czas na beztroskie wylegiwanie się na widokowej polanie.
Na szlaku pustki, tylko nasza grupa, napotkanych turystów było mniej niż zauważonych na ścieżce „placków” niedźwiedzich. Z przełęczy pod Osobitou (sama góra jest objęta najwyższym stopniem ochrony przyrody) schodzimy w dół do Chaty Zverovka. Tam następuje czas na równie ważny element każdej wycieczki, czyli integrację grupy przy posiłku oraz kufelkach Kofoli i innych napojów zapewniających przyjemne nawodnienie organizmu.
Szczęśliwi ładujemy się do naszego busa i wracamy do domu. Ogromne podziękowania dla naszej Karoliny za pomysł i realizację tej cudownej trasy, umożliwienie nam odkrycia mało znanych miejsc w Tatrach.
Do zobaczenia znowu!
Paweł Bartoszek
nasza grupa na szczycie
Czekamy na relację 🙂
???
na szczycie Tlstá (1373 m n.p.m.)
W ramach kursu szkoleniowego dla kandydatów na przewodników górskich beskidzkich, który został zorganizowany przez Polskie Towarzystwo Tatrzańskie Oddział w Bielsku-Białej, odbyło się kolejne spotkanie z jego uczestnikami, a ich wiedzę merytoryczną i praktyczną sprawdzali na trasie przewodnicy: Witold Kubik oraz Grzegorz Holerek. Wycieczka odbyła się 29 lipca 2026 r. i tym razem mieliśmy okazję zapoznać się ze Szczyrkiem oraz przejść przez szczyty położone wokół niego: Skalite (COS) – Skrzyczne – Malinów – Kotarz – Hala Jaworowa – Solisko. Pierwszym zadaniem kursantów było przedstawienie „autokarówki” na trasie: Bielsko-Biała – Bystra – Meszna – Buczkowice – Szczyrk – Buczkowice – Meszna – Bystra – Bielsko-Biała. Dla niektórych było to utrwalenie zdobytej już wiedzy, a dla innych pierwszy kontakt z mikrofonem. Zgodnie z powiedzeniem: „Praktyka czyni mistrza” — nic tak nie utrwala wiedzy jak jej praktyczne wykorzystywanie i powtarzanie. Tak też kursanci prezentowali swoje wypowiedzi, opisując mijane miejscowości oraz Beskid Śląski. Jedni słuchali, a drudzy wyszukiwali w tych wypowiedziach tego, czego jeszcze sami nie wiedzieli. Gdy dotarliśmy pod skocznie w Skalitym, niebo nad nami zaczęło się przejaśniać, a Grzegorz, po krótkim wprowadzeniu w temat przewodnictwa, wyznaczył pierwszą osobę do prowadzenia grupy. Tym sposobem udaliśmy się przez fragment Szczyrku w kierunku szlaków na Skrzyczne. Podczas wycieczki zarówno kierownik kursu, Witek, jak i Grzegorz bacznie obserwowali przebieg prowadzenia grupy przez kolejne wyznaczane osoby, a ilość wiedzy, jaka w tym czasie została przekazana, była nieoceniona — zarówno podczas postojów w cieniu drzew, jak i w miejscach, gdzie ćwiczone były panoramy. Pogoda była dla nas niemiłosierna — chmury się rozstąpiły, wyszło słońce, a widoki rozciągały się aż po horyzont!
Ten „kursowy” dzień, myślę, że zostanie szczególnie zapamiętany, bo chyba nikt z nas nie spodziewał się, w jaki sposób i ile czasu można poświęcić na „opowiadanie” panoramy. Dla kursantów było to nieocenione doświadczenie pokazujące, jak w łatwy i przystępny sposób można przyszłym klientom przedstawiać panoramy — a to wszystko za sprawą niesamowitej wiedzy i charyzmy Grzegorza, któremu należą się wielkie podziękowania.
Łukasz Gierczyk
uczestnicy kursu na szczycie Skrzycznego (1257 m. n.p.m.)
czekamy na relację 🙂
Łukasz Lasicz
cała ekipa na szczycie Grossvenedigera (3666 m n.p.m.)
Uczestnicy i opiekunowie Klubu Górskiego PTT „Milusińscy na szlaku”, który działa przy Środowiskowym Domu Samopomocy „Podkowa” w Bielsku-Białej, wykorzystali dziś słoneczną pogodę i zdobyli szczyt Cyberniok (731 m n.p.m.) w Beskidzie Śląskim.
Trasę wycieczki rozpoczęliśmy od przystanku MZK znajdującego się obok ronda przy ul. Armii Krajowej i Karbowej. Idąc czerwonym szlakiem koło toru saneczkowego, najpierw zdobyliśmy schronisko i Polanę Dębowiec, następnie poruszając się nadal tym samym szlakiem doszliśmy do Przełęczy Dylówki. Tam po krótkim postoju weszliśmy na leśną drogę, która doprowadziła nas do naszego celu tj. szczytu Cyberniok.
Po zrobieniu pamiątkowych zdjęć ruszyliśmy w stronę zielonego szlaku, by ponownie znaleźć się przy schronisku Dębowiec. Stamtąd czerwonym szlakiem (dłuższą wersją) zeszliśmy do autobusu MZK, gdzie zakończyliśmy dzisiejszą, wspaniałą wędrówkę w doskonałych nastrojach.
Do zobaczenia na szlaku!
Asia Ch.
Milusińscy przy Gospodzie Dębowiec
Wypad z Przełęczy Przegibek na Magurkę Wilkowicką odbył się w ramach cyklu „Góry po pracy”. Po drodze podziwialiśmy wyjątkową florę i faunę Beskidu Małego oraz lekko przymglone widoki na Skrzyczne, Szyndzielnię, Klimczok i Babią Górę.
Po ognisku przy schronisku PTTK opady deszczu wymusiły zmianę trasy i szybsze zejście na przełęcz.
E.B.
uczestnicy cyklu „Góry po pracy”
czekamy na relację 🙂
???
pozdrawiamy z Abrahamowa
Czekamy na relację 🙂
???
podczas I dnia obozu
Rozliczenie PIT Online z PITax.pl dla OPP. Projekt realizujemy we współpracy z IWOP.
